فلسفه حرف مى‏آورد و عرفان سکوت.
آن عقل را بال و پر مى‏دهد و این عقل را بال و پر مى‏کند.
آن نور است و این نار. آن درسى بود و این در سینه.
از آن دلشاد شوى و از این دلدار.
از آن خداجو شوى و از این خداخو.
آن به خدا کشاند و این به خدا رساند.
آن راه است و این مقصد،
آن شجر است و این ثمر،
آن فخر است و این فقر،
آن کجا و این کجا.

....................................
هزار و یک نکته  علامه حسن زاده آملی - نکته 196